XII LO - szkoła z poezją

Tydzień pracy czy też szkoły znów się kończy. Nadszedł wiec czas który możemy poświecić przemyśleniom, refleksją i spojrzeniu na nasze życie. Bardzo często w zauważeniu problemów, naszych wad i zalet pomaga nam jakiś czynnik z zewnątrz. Myślę ze wiersze Agnieszki Osieckiej są na tyle piękne i poruszające czy też po prostu 'są' na tyle ze możemy po przeczytaniu jakiegoś z nich spokojnie przemyśleć nasze życie. Zapraszam wiec do krótkiej bądź długiej lektury tych kilku wersetów:

Klucz do szczęścia..

Swoich łez nie chowaj do kapelusza,
trudno, najwyżej zginą...
Swoich snów nie pakuj gdzieś pod poduszki,
niech tam, niech sobie płyną...

Ale skryj głęboko do szczęścia klucz,
Ale wiedz, że nie masz niczego prócz
tej małej, złotej skrzynki i już, i już...

Swoich spraw nie chowaj przed sąsiadami,
trudno, najwyżej skradną...
Swoich drzwi przed ludźmi wciąż nie zatrzaskuj,
trudno, najwyżej wpadną....

Ale skryj głęboko do szczęścia klucz,
Ale wiedz, że nie masz niczego prócz
tej małej, złotej skrzynki i już, i już...

Swoich wad nie chowaj przed kobietami,
trudno, najwyżej zgadną...
buntów swych nie hamuj, nie duś i nie taj,
trudno, masz duszę stadną...

Ale skryj głęboko do szczęścia klucz,
Ale wiedz, że nie masz niczego prócz
tej małej, złotej skrzynki i już, i już...

Może to tylko moje odczucia, ale po spotkaniu z panami Marcinem Sendeckim oraz Tadeuszem Pióro było, nieco kolokwialnie mówiąc, najluźniejsze ze wszystkich dotychczasowych.

Być może wpływ na to miały, przynajmniej w mojej opinii, wiersze obu panów, a, konkretniej mówiąc, ich specyficzny charakter.

Skład niejako idealnie uzupełniał krytyk literacki, pan Adam Poprawa. Jego trafne spostrzeżenia nieco zmieniły atmosferę, czego nie można zapisać mu na minus. Zresztą, muszę z ręką na sercu przyznać, iż wnosił do dyskusji sporo cennych informacji "podanych" w sposób czytelny, nieskomplikowany. A, jak wiemy, u uczonych nie zawsze z tym najlepiej.

Jako poetycki laik oceniam wiersze zaprezentowane zarówno przez Tadeusza Pióro, jak i Marcina Sendeckiego, jako niezwykle przystępne dla czytelnika. Choć to subiektywne stwierdzenie, urzekła mnie ich forma, swoistego rodzaju nowoczesność używanego języka.