XII LO - szkoła z poezją

Po raz pierwszy zetknęłam się z twórczością Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej nie tradycyjnie, w szkole, podczas omawiania jednego z jej dzieł, a sięgając po zbiór 44 wierszy zatytułowany "Seans na dnie morza" z posłowiem Marty Podgórnik. 

Podczas lektury zwróciłam uwagę na uniwersalność wierszy artystki. Tworząca w okresie dwudziestolecia międzywojennego nie bała się poruszać tematów trudnych, bliskich zarówno ówczesnemu, jak i współczesnemu odbiorcy - pisała o samotności, pustce, śmierci czy samobójstwie (to nie to, co myślicie. (...) Chodzi o co innego. Że nic się nie zmienia).

Zdziwiła mnie nieco obszerna lista zarzutów przedstawionych w posłowiu. "Z lekkomyślnością prawdziwie kobiecą psuje najlepsze zamiary - (...) - powstają te wyrazy z wyrazów składanych zupełnie dorywczo i często zupełnie do siebie nie pasujących". Jednocześnie zgadzam się z tezą Marty Podgórnik piszącej, że "paradoksalnie najlepiej mówi (pisze) się o Niej słowami Jej krytyków". Poetka, korzystając z elementów otaczającego ją świata, tworzy dzieła wcale nie banalne lecz poruszające, skłaniające do refleksji.

Wiersze zawarte w zbiorze pozwalają na chwilowe zanurzenie się w świecie kobiet - pełnym emocji, czasem ironicznym, wypełnionym błahymi myślami przeplatającymi się z rozważaniami na poważne tematy. Po lekturze na mojej twarzy pojawił się lekki uśmiech - tak, nie jestem tu sama.