XII LO - szkoła z poezją

 O Tadeuszu Różewiczu mówi się, że nie lubi udzielać wywiadów. Patrząc na zbiór opracowany przez Jana Stolarczyka można odnieść jednak nieco inne wrażenie. Sięgając po opasły zbiór rozmów z artystą miałam nadzieję, że dowiem się czegoś więcej o jego fascynacjach, doświadczeniach, inspiracjach.

"Wbrew sobie" nie jest pozycją łatwą w odbiorze. Występuje w niej wiele odniesień do przedstawicieli kultury XX. wieku czy historii. Czytelnik, który (jak ja) stawia dopiero pierwsze kroki w świecie literatury i nie zna na wylot dzieł Różewicza, nie ma szans na pełne zrozumienie tekstów. Może jednak nakreślić w swojej głowie rys historii artysty, a później odkrywać dramaty lub tomiki wierszy, o których przeczytał i go zainteresowały. 

Tadeusz Różewicz, jak na osobę unikającą wywiadów, mówi zadziwiająco dużo. Zapytany raz o coś stara się wyczerpać temat (dlatego w niektórych rozmowach można znaleźć powtórzenia, które bywają irytujące), czasem jego wypowiedź staje się monologiem (tak wygląda wywiad przez Marca Robinsona, który opuścił swoje pytania uznając je za zbędne). Podczas rozmowy z Czesławem Miłoszem (świetne 5 dialogów wieńczących zbiór) Różewicz także wydaje się być stroną dominującą. Nie zmniejsza to jednak wartości Miłosza, a dyskusja ma ogromną wartość intelektualną. 

Po lekturze czuję, że lepiej rozumiem tego poetę, dramaturga i prozaika. Dostałam to, czego oczekiwałam. Nawet jeśli tym razem czasami nie byłam w stanie odnaleźć się pośród literackiego kontekstu, to uważam, że kolejnym razem poradzę sobie lepiej, ponieważ nie wątpię, że wrócę jeszcze do tej pozycji literackiej.